Μέσα στην ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων ακόμη και ο καιρός δείχνει να διατηρεί καμιά φορά μια ανοιξιάτικη γλυκύτητα και, κάπως έτσι, μπορούμε στην Ελλάδα, μέσα από τους κρυφούς δρόμους της ύπαρξης, να νιώθουμε ήδη από το Δεκέμβρη την άνοιξη και από τα Χριστούγεννα την Ανάσταση.

Μόνο προσπερνώντας στην πράξη σήμερα με όλους τους τρόπους το παλαιό, με αλλαγή των συμπεριφορών και απορρίπτοντας κάθε στάση υποταγής και εξάρτησης, θα μπορούσε να αποκτήσει νόημα και περιεχόμενο μια νέα συλλογική αναζήτηση.

Μέχρι τότε, ο καθένας, στη μακρά και οδυνηρή πορεία που έχουμε μπροστά μας, μπορεί να συμβάλει με τον τρόπο του, ώστε να αντιμετωπισθεί το κενό νοήματος μέσα στο οποίο ασφυκτιά η σημερινή Ελλάδα. Γράφοντας το μανιφέστο του εαυτού του.

Από κει περνάει ο ανηφορικός δρόμος για την ανάκτηση της αξιοπρέπειας, τα δικαιώματα και την ελευθερία.

"Τοις πᾶσι χρόνος καὶ καιρὸς τῷ παντὶ πράγματι ........ 2 καιρὸς τοῦ τεκεῖν καὶ καιρὸς τοῦ ἀποθανεῖν, καιρὸς τοῦ φυτεῦσαι καὶ καιρὸς τοῦ ἐκτῖλαι τὸ πεφυτευμένον, 3 καιρὸς τοῦ ἀποκτεῖναι καὶ καιρὸς τοῦ ἰάσασθαι, καιρὸς τοῦ καθελεῖν καὶ καιρὸς τοῦ οἰκοδομεῖν, ......... 5 καιρὸς τοῦ βαλεῖν λίθους καὶ καιρὸς τοῦ συναγαγεῖν λίθους, .......... 6 καιρὸς τοῦ ζητῆσαι καὶ καιρὸς τοῦ ἀπολέσαι, καιρὸς τοῦ φυλάξαι καὶ καιρὸς τοῦ ἐκβαλεῖν, 7 .......... καιρὸς τοῦ σιγᾶν καὶ καιρὸς τοῦ λαλεῖν, 8 καιρὸς τοῦ φιλῆσαι καὶ καιρὸς τοῦ μισῆσαι, καιρὸς πολέμου καὶ καιρὸς εἰρήνης".

 

Εκκλησιαστής

 

Υπάρχουν δίπλα μας. Ζουν ανάμεσά μας. Ανώνυμοι. Εργάζονται αθόρυβα και μυστικά. Μυστηριακά και μυσταγωγικά. Με υπομονή και αυταπάρνηση. Εργάτες της προσφοράς και της σχέσης. Η προσφορά είναι το σταθερό και αμετάτρεπτο σύνορό τους. Η αλληλεγγύη τους είναι έμπρακτη αναγνώριση και σεβασμός του άλλου. Είναι η βιωμένη σχέση τους με τους άλλους. Είναι το άλας της γης. Ανάμεσά τους δάσκαλοι, καθηγητές, νοσοκόμες, γιατροί, κοινωνικοί λειτουργοί, οδοκαθαριστές, εθελοντές κοινωνικής δράσης, ιερείς σε καθημαγμένες ενορίες. Είναι οι απόστολοι της εμπνευσμένης ζωής. Οι απόστολοι της εμπνευσμένης ζωής «μαθητεύουν στη σιωπή. Θλίψη και μοναξιά δεν γνωρίζουν. Έχουν συντρόφους την ελπίδα και τα όνειρα». Οι απόστολοι της εμπνευσμένης ζωής δεν περιμένουν αγάλματα «στην πλατεία της Λήθης». Αλληλεγγύη παντού.

"Υπάρχει ένας χρόνος που πρέπει να σωπαίνουμε, όπως κι ένας χρόνος που πρέπει να μιλάμε.

...

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αδυναμία ή απερισκεψία από το να σωπαίνουμε όταν είναι υποχρεωτικό να μιλήσουμε, όπως αντίστοιχα δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελαφρότητα και αδιακρισία από το να μιλάμε όταν πρέπει να σωπαίνουμε".

 

Αββάς Ντινουάρ, "Η Τέχνη της Σιωπής"

 

JSN Solid template designed by JoomlaShine.com