Η βία ρίχνει τη μαύρη σκιά της στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου τα τελευταία χρόνια.

Η βία, σε όλες τις φάσεις της ιστορικής εξέλιξης, είναι σύμφυτη με την κοινωνική και πολιτική διάσταση κάθε συλλογικής οντότητας. Μικρής ή μεγάλης. Είναι αφέλεια να προσπερνάει κανείς αυτή την αλήθεια.

Στον αγώνα για πρόοδο και εξέλιξη ο άνθρωπος και η ανθρωπότητα, κάνοντας βήματα προς την κατεύθυνση του αυτοπροσδιορισμού, της αυτονομίας και της ελευθερίας του, ανακάλυπτε την πολιτική. Στο βαθμό που το πετύχαινε και η πολιτική μετουσιωνόταν σε κανόνες και θεσμούς συνύπαρξης, ο άνθρωπος άφηνε πίσω του και πάντως ριζικά αποδυνάμωνε τη βία, ως έναν από τους θεμελιώδεις συντελεστές των κοινωνικών πραγμάτων.

Η πολιτική είναι ο θεσμικός έλεγχος της βίας.

Όπου η πολιτική είναι ζωντανή, η βία υποχωρεί, μπαίνει στο περιθώριο και χάνει κάθε αξία ως εναλλακτική λύση.

Το μαύρο πρόσωπο της βίας κάνει την εμφάνισή του όταν σβήνει το φως της πολιτικής. Η βία δεν είναι πολιτική. Είναι αντι-πολιτική.

 

Υπάρχει μια αυθάδεια στο δημόσιο λόγο. Ο δημόσιος λόγος μοιάζει συχνά με άσκηση εξουσιαστικότητας και κυριαρχίας. Χωρίς ηθική και χωρίς ήθος. Εντός του εμφωλεύει η βία. Η επιθετικότητα, το ύφος, οι στάσεις είναι πιο κοντά στο ένστικτο θανάτου, παρά στην αναζήτηση της αλήθειας.

Πρόκειται για πολιτικό πρωτογονισμό, για εκδήλωση πολιτικής υπανάπτυξης, που προτάσσει αντιδιαλεκτικά την εξουσία μέσα από την κατεδάφιση και τον αφανισμό. Πρόκειται για έμπρακτη άρνηση του πυρήνα κάθε δημοκρατικής συγκρότησης - δηλαδή την αποδοχή του άλλου με κριτήρια αυθεντικότητας και αλήθειας.

Η πολιτική αυτή αντίληψη έχει ένα θανάσιμα παγερό πρόσωπο και βρίσκεται πάντοτε απέναντι στους ανθρώπους και τις ανάγκες τους.

Δευτέρα πρωί. Και συνηθίζουμε να μιλάμε για την καθημερινότητα. Και μας διαφεύγει η θάλασσα των υπολοίπων. Δίπλα στο καθημερινό, υπάρχει πάντα και το υπερκαθημερινό.

Γράφει ο Κώστας Αξελός στο βιβλίο του «Αυτό που έρχεται», σε μετάφραση Κατερίνας Δασκαλάκη:

«Τόποι και χρόνοι του καθημερινού ξεπερνούν, για να το πει κανείς έτσι, το καθημερινό, πράγμα που καθόλου δεν τους εμποδίζει και να καταποντίζονται επίσης μέσα σ' αυτό. Καθώς το καθημερινό προσφέρεται σαν μικρή άβυσσος και σαν μικρή κατοικία, προτείνει ένα καταφύγιο από το οποίο προσπαθούμε αδέξια να δραπετεύσουμε, επειδή μας βαραίνει, μας φαίνεται ανυπόφορο. Και δεδομένου ότι μια ζωή κατά μεγάλο μέρος χτίζεται επίσης και πάνω στην αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων που συναντά, έχουμε ανάγκη από τούτους τους προμαχώνες που υποτίθεται ότι μας προστατεύουν εναντίον αυτού που κλονίζεται από το υπερκαθημερινό».

Αναταραχή και απεργίες στην εκπαίδευση.

Η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει την αναζήτηση και πάλι ουσίας και νοήματος. Σε αυτή τη διαδρομή το σχολείο και ο ρόλος του δασκάλου θα έπρεπε να βρεθεί στην πρώτη θέση. Και επειδή αυτό δεν μπορεί να προκύψει από μόνο του, δάσκαλοι και γονείς (οι πολιτικοί έχουν μικρό ρόλο εδώ), χρειάζεται να ξαναχτίσουν μια σχέση ώστε το σχολείο να λειτουργήσει. Να λειτουργήσει ουσιαστικά ως χώρος μετάδοσης γνώσης, αξιών και νοήματος. Στην απαισιόδοξη και καταθλιπτική κατάσταση που ζούμε και καθώς τα επόμενα χρόνια θα χτίζεται ένα βαριά ταξικό σχολείο στη χώρα μας, θα επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο η βίαιη αλήθεια ότι το σχολείο είναι εχθρός της γνώσης.

Μέσα στο σημερινό ασφυκτικό, ψυχολογικό και υλικό, πλαίσιο λειτουργίας, θα διατηρήσει ψηλά την ελπίδα μόνο κάθε συνείδηση μαθητή, γονέα και εκπαιδευτικού που θα περπατήσει το δρόμο της ατομικής προσπάθειας.

Γιατί σε κάθε εποχή, κρίσης ή όχι, υλικής ευμάρειας ή όχι, καλών αμοιβών ή όχι, η γνώση είναι προσωπικό επίτευγμα.

Από όλη τη συζήτηση για την Κεντροαριστερά, κοινότοπη, αυτοεπαναλαμβανόμενη, ναρκισσιστική, συγκρατώ και υπογραμμίζω τη θέση του Τάσου Γιαννίτση:

«Πολύς κόσμος παρακολουθεί προσπάθειες για ανασύνθεση του χώρου της κεντροαριστεράς. Η προσπάθεια αυτή είναι πολιτική και όχι διαδικαστική. Στο κέντρο της δεν είναι τα πρόσωπα αλλά η ουσία του διαφορετικού.  Έχουμε υποχρέωση να μην αφήνουμε τη χώρα να βουλιάζει έχοντας την ψευδαίσθηση ότι η κεντροαριστερά ξεκινά από εμάς και ότι είμαστε οι πρωταγωνιστές. Δεν είμαστε οι πρωταγωνιστές. Αν μας ενδιαφέρει να στηρίξουμε κάτι συλλογικό οι προσωπικές ατζέντες πρέπει να ισοπεδωθούν».

JSN Solid template designed by JoomlaShine.com