Μας κατακλύζει το κενό νοήματος. Και κάτω από αυτό ελλοχεύει η απώλεια ταυτότητας του καθημερινού ανθρώπου, αφού τα σημεία αναφοράς γύρω από τα οποία θα όφειλε να συγκροτείται η συλλογική μας πορεία, δεν αποτελούν πια αντικείμενο συζήτησης. Η υποχώρηση της πολιτικής ουσίας άφησε ανοιχτό το δρόμο σε αυτούς, που δεν έχουν τίποτα να πουν και να γράψουν πάνω στις ξεδιπλωμένες στις οθόνες, φανταχτερές σημαίες της εποχής μας.

 

Mας λείπουν οι σταθεροί τόποι. Τόποι γης. Με χώμα και πέτρες. Εκεί που ριζώνουν και μεγαλώνουν τα δέντρα. Τόποι γενέθλιας αναφοράς. Αφετηρίας και επιστροφής. Αναχώρησης και εξόδου. Εξόδου στον κόσμο. Του καθενός. Όλων.

 Μας λείπουν οι τόποι ιδεών. Οι δρόμοι αναζήτησης. Αναζήτησης της γνώσης. Τα μονοπάτια της κατανόησης. Η ψηλάφηση της αλήθειας. Όλα αυτά, τόπος αγώνα και αγωνίας για την ελευθερία.

 Τόποι γης και τόποι ιδεών ορίζουν τον τόπο της συνείδησής μας. Σε κάθε ιστορική φάση η αναζήτηση του σταθερού τόπου από τη συνείδηση, δηλαδή η αυτεξουσία της συνείδησης, έρχεται αναπόφευκτα αντιμέτωπη με κάθε εξουσία, όποιας μορφής, που θέλει να επιβάλλει το δικό της όριο. Στην εξέλιξη του χρόνου η σύγκρουση αυτή παραμένει διαρκής. Είναι τελικά η σύγκρουση ελευθερίας.

Πρωτοχρονιά 2013. Ο ποταμός χειμαρρώδης ρέει μπροστά μας. Εμείς ακίνητοι στην όχθη. Η σωτηρία υπάρχει μόνο απέναντι. Πρέπει να βρεθούμε απέναντι.

Η ανάγκη της διάβασης μας παραλύει. Μας αιχμαλωτίζει στην ανεπιθύμητη όχθη.

Να ρίξουμε γέφυρες; Να πέσουμε στο νερό; Να περιμένουμε;

Διλήμματα χωρίς απάντηση.

Ανακοινώσεις. Συσκέψεις. Περιγραφές. Στη θέση μας όμως πάντα: ακίνητοι στην όχθη.

Το νερό φουρτουνιασμένο ξεχειλίζει θολό, όπως η σκέψη μας.

Ο καθένας περιμένει την απόφαση των άλλων.

Η απειλή βρίσκεται στην πλευρά μας. Η Ελλάδα εσωστρεφής και φοβισμένη αποστρέφεται τη σκοτεινή όψη της. Ορθοί και άφοβοι, ας περάσουμε απέναντι.

Ιανουάριος 2013. Και στη χώρα αυτή μαίνεται η κρίση εμπιστοσύνης.

Πάντοτε, κυρίως όμως σε περιόδους αμφιβολίας, ανασφάλειας και κρίσης, ένα θεμελιακό ζήτημα για κάθε κοινωνική συγκρότηση έρχεται στην επιφάνεια. Το ζήτημα της εμπιστοσύνης. Τι και ποιον να εμπιστευτείς;

Είναι στο βάθος η κρίση της εμπιστοσύνης πάντοτε κρίση της πολιτικής. Η πολιτική και οι εκφραστές της ορίζουν το συνολικό δημόσιο ήθος που επιτρέπει ή δεν επιτρέπει στην εμπιστοσύνη να ευδοκιμήσει. Εκεί που η πολιτική παραμένει ζωντανή, εκεί που βρίσκεται σε εγρήγορση, εκεί που αναζητεί και προτάσσει αν όχι τη διαρκή θεμελίωση νέων σχέσεων, πάντως τη δυναμική και διαλεκτική εμπέδωσή τους, εκεί η εμπιστοσύνη χτίζεται καθώς η δράση βρίσκεται σε εξέλιξη, καθώς η πολιτική γίνεται πράξη, συνδεόμενη με τους ανθρώπους και τη ζωή τους.

Στη στροφή κάθε χρονικού κύκλου, πραγματικού ή συμβολικού, παραφυλάει ο φόβος. Ο φόβος ως απειλή, ως κίνδυνος, ως τέλος, ήταν και θα είναι πάντα ένα στοιχείο της πολιτικής. Ιδιαίτερα στις εποχές της κρίσης. Δηλαδή στις εποχές της μετάβασης. Όπου η αμφιβολία, η αβεβαιότητα και το άγνωστο, μέσα από την ανασφάλεια που γεννάει, γίνεται πηγή συντήρησης, άρνηση της μεταβολής και εναγκαλισμός με το παρελθόν. Γίνεται στασιμότητα και μαρασμός. Στη ροή του χρόνου ας σταθούμε με συνειδητή εναντίωση στο φόβο. Η ελευθερία βγαίνει στον ορίζοντα. Αναμετριέται με το άγνωστο.

Ανοίγει δρόμους.

JSN Solid template designed by JoomlaShine.com