Η εποχή χρειάζεται τη συμμετοχή μας. Καθώς τα μέτωπα της μεταβατικής φάσης θα πυρακτώνονται, ούτε η επιφύλαξη ούτε η ατολμία έχει θέση. Ο καθένας, με τη συνείδησή του οδηγό, αρνούμενος το φόβο που συχνά γεννούν οι συνθήκες, ας ζητήσει και ας πάρει το λόγο. Μας το έχει ξαναπεί ο Αββάς Ντινουάρ στην "Τέχνη της Σιωπής":

"Η έλλειψη εμπιστοσύνης στις δυνάμεις τους κάνει μερικούς να σωπαίνουν. Δεν έχουν συνείδηση τι μπορούν να καταφέρουν. Η ατολμία τυλίγει μ' ένα πέπλο το μυαλό τους και τους κάνει να σαστίζουν, τους κλέβει ένα μέρος από το φως των γνώσεών τους και τους κρύβει όλα εκείνα που ωθούν τους άλλους να δουλεύουν, τους κάνει αβέβαιους, ανασφαλείς, έτοιμους πάντοτε ν' αφήσουν στη μέση αυτό που ξεκίνησαν…"

Ας προσπεράσουμε την παράλυση της αμφιβολίας και ας διαλέξουμε τη δοκιμασία της συμμετοχής.

Τον τελευταίο καιρό, περισσεύει στο δημόσιο χώρο η ύβρις και η λοιδορία. Πολιτικοί υβρίζουν τους αντιπάλους τους, καλλιτέχνες της παρακμής λοιδορούν και χλευάζουν.

Η κενολογία του lifestyle που κέρδισε τα πρωτοσέλιδα των δύο τελευταίων δεκαετιών, με τους εκφραστές της νοσηρής αυταρέσκειας να αλαλάζουν, μιλάει με τους σπασμούς τους τέλους της. Καλά αυτοί. Οι πολιτικοί;

Καμία δικαιολογία δεν νοείται. Ούτε ανοχή. Όποιος υβρίζει και απειλεί, όποιος χρησιμοποιεί βίαιο λόγο στη δημόσια αντιπαράθεση, δεν έχει θέση στη δημοκρατική λειτουργία.

Είτε από χείλη καλλιτεχνών είτε από χείλη πολιτικών, κάθε εκδήλωση παρακμής πρέπει να μας βρει αμετάθετα απέναντι. Μαζί στο μέτωπο υπεράσπισης του δημόσιου ήθους.

Πολλές συζητήσεις και μεγάλες εντάσεις για τη μεταρρύθμιση στο κράτος.

Η «μεταρρύθμιση» που επιχειρείται στη δημόσια διοίκηση αγνοεί και πάντως δεν αγγίζει το δουλοκτητικό χαρακτήρα του ελληνικού κράτους.

Το ελληνικό κράτος είναι ένα κράτος απαγορεύσεων. Είναι το κράτος του «όχι». Ένα «όχι» είχε πάντα να πει στους πολίτες. Πρώτα όρθωνε την άρνησή του, το παγερό πρόσωπο των απαγορεύσεων και μετά καλούσε τους πολίτες σε έναν διαρκή, καθημερινό, ταπεινωτικό συμβιβασμό. Συμβιβασμό και εξάρτηση.

Έτσι, προέκυψε μια δουλοκτητική σχέση από τους διορισμούς μέχρι τις παντοειδείς εξυπηρετήσεις. Καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς την κατεδάφιση του κράτους των απαγορεύσεων.

Το δουλοκτητικό κράτος είναι ο εχθρός. Απέναντί του η κοινωνία των δικαιωμάτων, τις αξιοπρέπειας και της ελευθερίας.

 

Σε κάθε κοινωνία με καθυστερημένη κοινωνική και πολιτική συνείδηση, ο μόνος ορίζοντας είναι ο ορίζοντας του εαυτού της. Τίποτα δεν υπάρχει έξω από αυτήν. Εκεί που φτάνει το βλέμμα της, εκεί τελειώνει και ο κόσμος.

Μέσα της, άτομα και ομάδες, πάλλονται στην ίδια φιλοσοφία του μικρόκοσμου. Από την ατομική συμπεριφορά μέχρι τη συνδικαλιστική δράση, από τον κομματικό μηχανισμό μέχρι την κυβερνητική πρακτική, ο ασφυκτικός μικρόκοσμος επιβάλλει την αντίληψή του.

Καταδικασμένη πρακτική αυτοσυντήρησης για άτομα, ομάδες και φορείς που αρνούνται να δουν την ορμητική διαλεκτική κίνηση της σύγκρουσης, που δεν αφήνει καμία κοινωνία να ησυχάσει. Που σπάζει το κέλυφος κάθε μικρόκοσμου και κάνει αναπόφευκτη τη δραματική συνάντηση με την πραγματικότητα.

Ο μικρόκοσμος των ανορθολογικών επιλογών φτάνει σιγά - σιγά στο τέλος του. Τα τείχη της Ιεριχούς θα πέσουν.

Κάποιες σκέψεις με αφορμή τα γεγονότα στην Αίγυπτο.

Ο πολιτικός λόγος είναι λόγος σχετικός. Έχει συνείδηση των ορίων του και των ορίων του πραγματικού κόσμου. Έχει συνείδηση της σχετικότητας των πραγμάτων, αρνείται δηλαδή την απολυτότητα ή τη διεκδίκηση της απολυτότητας.

Είναι εν τέλει λόγος γήινος και ανθρώπινος.

Έτσι, ο πολιτικός λόγος είναι πολιτικός επειδή αναγνωρίζει τον άλλον, τον συναντά και διαλέγεται μαζί του.

Ο ιερατικός λόγος είναι λόγος εκπορευόμενος άνωθεν και έξωθεν. Έξωθεν της συνείδησης. Είναι ο λόγος που διεκδικεί τον απόλυτο καθορισμό της συνείδησης. Που δεν εμπεριέχει την αμφισβήτησή του. Που αποτυπώνει την νομοτέλεια. Που εκφράζει την αλήθεια, την Αλήθεια του.

Ο ιερατικός λόγος δεν ανέχεται τη διαφωνία.

Πολεμά τη διαφοροποίηση.

Μάχεται κάθε αυτοπροσδιοριζόμενο ελεύθερο υποκείμενο.

JSN Solid template designed by JoomlaShine.com