Παρακολουθώντας τη δημόσια αντιπαράθεση διαπιστώνει κανείς την απουσία ουσιαστικού διαλόγου.

Γράφει ο Θουκυδίδης:

«Όποιος διατείνεται πώς ο διάλογος δεν φωτίζει τα πράγματα, είτε είναι μικρόνους είτε κρύβει κάποιο προσωπικό συμφέρον. Είναι μικρόνους, αν θεωρεί ότι υπάρχει άλλος τρόπος για να προδιαγράψει κανείς το άδηλο μέλλον. Και είναι ιδιοτελής αν θέλει να σας παρασύρει σε μια μοιραία ενέργεια κι επειδή δεν έχει την ικανότητα να ωραιοποιήσει με τη ρητορεία του μια σαθρή ιστορία, προσπαθεί με δόλιες συκοφαντίες να τρομοκρατήσει και όσους έχουν αντίθετη άποψη και όσους θα τους ακούσουν. Ακόμα πιο επικίνδυνοι είναι, όμως, εκείνοι που κατηγορούν προκαταβολικά σαν πληρωμένο κάθε δεινό ρήτορα….

….Ο καλός πολίτης δεν πρέπει να εκφοβίζει όσους έχουν αντίθετη άποψη, αλλά να αντιπαρατίθεται σ' αυτούς επί ίσοις όροις και να υπερισχύει με τα επιχειρήματά του…»

Σαν να μιλάει για τους σύγχρονους πρωταγωνιστές της πολιτικής μας ζωής!

 

Η παράσταση είναι μέρος της κοινωνικής πραγματικότητας.

Στην πολιτική η παράσταση συχνά σκοπεύει στην απόκρυψη. Στην ανείπωτη παραπλάνηση.

Όσο πιο ηχηρή είναι η παράσταση, τόσο πιο βαθιά απωθείται το πραγματικό.

Η μεταμφίεση που τη συνοδεύει, γίνεται άδειος λόγος και απατηλή εικόνα.

Μη αρκούμενη στην παραπλάνηση.

Η αποπλάνηση είναι ο τελικός στόχος.

Από το βήμα της Βουλής, από το προαύλιο της ΕΡΤ, ο ήχος της παράστασης διαχέεται ως ηχώ πολιτικής ασυναρτησίας.

Απέναντι στην άλογη επιθετικότητά της, ο ορθός λόγος που συγκροτεί κάθε προϋπόθεση ελευθερίας, θα υψώνεται ως αδιαπέραστο ανάχωμα.

Από τον έναν αλλά και από τους πολλούς.

Θα γιορτάσουμε και φέτος την 28η Οκτωβρίου. Μέρα υψηλού συμβολισμού. Υποκλινόμαστε στον ηρωισμό της. Ο πατέρας μου πολέμησε στο μέτωπο. Tιμή σε όλους.

Εορτές! Όλες οι κοινωνίες, από «παλαιοτάτων χρόνων», όπως συνηθίζουμε να λέμε, έχουν καθιερώσει εορταστικά τελετουργικά. Με ποικίλες αφορμές και αιτίες.

Η γιορτή ανακεφαλαιώνει το χρόνο, ανακαλεί μνήμες, επαναφέρει εικόνες. Δεν επαναφέρει όμως μόνο, αλλά και κατασκευάζει. Το παρόν ιστορείται μέσα από το παρελθόν. Κάθε γιορτή διεκδικεί το αναλλοίωτο στο χρόνο. Αυτό που εορτάζεται διεκδικεί την αιωνιότητα.

Έτσι, κάθε εορτασμός, αγκυρώνει την ψυχή και πασχίζει να την αιχμαλωτίσει. Οι εορτές, εθνικές ή μη, φιλοδοξούν να «χτίσουν» τη συνείδηση, όχι μόνο του παρόντος αλλά και του μέλλοντος.

Συμμετέχουμε στις εορτές.

Κατανοούμε τους εορτασμούς.

Αμφισβητούμε και υπερβαίνουμε τη σημασία τους.

Χτίζουμε νέες επετείους.

 

Η πολιτική είναι ο θεσμικός έλεγχος της βίας.

Όπου η πολιτική είναι ζωντανή, η βία υποχωρεί, μπαίνει στο περιθώριο και χάνει κάθε αξία ως εναλλακτική λύση.

Το μαύρο πρόσωπο της βίας κάνει την εμφάνισή του όταν σβήνει το φως της πολιτικής. Η βία δεν είναι πολιτική. Είναι αντι-πολιτική.

Η αναζωογόνηση της πολιτικής με τη συμμετοχή, την επινοητικότητα και την κοινωνική καινοτομία, είναι ο δρόμος.

 

Μας παρασύρει η επικαιρότητα.

Εγκλωβιζόμαστε στη στιγμή.

Χάνουμε την αίσθηση του χρόνου.

Τίποτε στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσα από τη στιγμιαία έκφρασή του.

Το στιγμιαίο είναι μία μόνο πλευρά του.

Και αυτή, ίσως, φευγαλέα και απατηλή.

Στο μακρύ χρόνο χτίζονται οι σχέσεις.

Και ενώ, παρατηρώντας την ιστορία, δηλαδή τον χρόνο που έχει κυλήσει στη μακρά εκδοχή του, συνειδητοποιούμε ότι μέσα από τη διάρκεια διαμορφώθηκε, ερχόμενοι στο παρόν, θεωρούμε ότι κάθε στιγμή γίνεται η «συντέλεια του κόσμου», σαν να μην υπάρχει επόμενη μέρα.

Όμως, όλα συντελούνται και θα συντελεστούν αύριο και μεθαύριο στον απρόβλεπτο και μακρύ χρόνο, εντός του οποίου κάθε κοινωνικό και πολιτικό γεγονός θα βρει τη συγκρότησή του και η ατομική ύπαρξη θα βιωθεί μαζί, παράλληλα και απέναντι.

 

JSN Solid template designed by JoomlaShine.com