Στο άφθονο χώμα που συγρατούσαν οι βράχοι φύτρωσαν υπέροχοι μώβ κρίνοι. Πενήντα μέτρα από τη θάλλασσα, το σημείο έμοιαζε με παράκτιο ανθοδοχείο. Βάλαμε, αψηφώντας τον κίνδυνο, όλη τη ναυτική μας τέχνη για να πηδήξει ο Γιάννης, ο δάσκαλος, στην ακτή.

Κόψαμε τον καιρό και σε λίγο, με το μικρό μπουκέτο στο χέρι, ο Γιάννης κι εμείς μιλάγαμε για τα μικρά θαύματα των θαλασσινών δρόμων μας. Στο γυάλινο μικρό ανθοδοχείο οι λίγοι μώβ κρίνοι ευωδιάζουν αλμύρα και γίνονται μέσα στις σκέψεις που γεννούν, κάτι σαν το άλας της γης.

JSN Solid template designed by JoomlaShine.com